Ik ben een Nederlander is het waargebeurde verhaal van Jahan Moradi: een jonge Iraniër die alles achterlaat om vrij te zijn – en in Nederland ontdekt dat vrijheid nooit zonder prijs komt.
Duizend jaar geleden preekten Perzische dichters als Rumi en Hafez over liefde, waarheid en nederigheid. In die geest groeit Jahan op in het Teheran van de jaren zestig en zeventig. Zijn vader leert hem denken, twijfelen en geloven – niet uit angst, maar uit overtuiging. Wanneer de revolutie uitbreekt in 1979 gelooft Jahan, net als velen, in de belofte van Khomeini: rechtvaardigheid, eerlijkheid, een nieuw begin. Maar het ideaal van vrijheid verandert al snel in een ijzeren regime dat de geest verstikt. De jonge student die dokter wil worden, wordt geweigerd wegens ‘ideologische tekortkomingen’. De droom verandert in een nachtmerrie van censuur, oorlog en wantrouwen.
Jahan kiest voor het onmogelijke: hij vlucht. Zijn reis voert hem via Turkije, waar hij jaren wacht in onzekerheid, naar Nederland – het land dat hem uitnodigt als politiek vluchteling. Hij arriveert met lege handen, maar met een ontembare wil om opnieuw te beginnen. Zijn Iraanse diploma’s tellen niet, dus begint hij opnieuw, studeert informatica, werkt achter een bar in een voetbalkantine en bouwt later zijn eigen bedrijf op. Hij trouwt, krijgt twee kinderen, viert Sinterklaas en staat langs de lijn bij het jeugdvoetbal. Alles om ‘een volwaardige Nederlander’ te worden.
Maar hoe vrij ben je echt als je je voortdurend moet bewijzen? Als je zoon misschien beter kan solliciteren onder de achternaam van zijn moeder, omdat die Nederlands klinkt? In gesprekken met de verteller – een Nederlandse vriend – ontvouwt zich niet alleen het levensverhaal van een man, maar ook een spiegel voor ons land.